Κατασκευάστηκαν κτήρια για να στεγάσουν την πλειονότητα των εργαζομένων (γύρω στα 900 άτομα) με τους περισσότερους εξ’ αυτών να είναι εργένηδες, υπήρχαν ωστόσο και παντρεμένοι που είχαν όμως αφήσει τις οικογένειές τους στα χωριά τους. Έτσι όταν τελείωσαν τα έργα και αποχώρησαν οι εργαζόμενοι γκρέμισαν και τα κτίσματα διαμονής των ‘’εργένηδων’’, με εξαίρεση αυτά που είχαν κατασκευαστεί για εργαζομένους που διέμεναν μαζί με τις οικογένειες τους και ήταν τοποθετημένα σε άλλο σημείο του οικισμού. Τα κτίσματα των ‘’εργένηδων’’ ήταν 15 στον αριθμό και είχαν χωρισμένα δωμάτια-θαλάμους ανά 4 άντρες. Το κάθε δωμάτιο είχε δύο διπλές σιδερένιες κουκέτες, ενώ το κτήριο ήταν έκαστο χωρητικότητας 40 ατόμων. Τα παράθυρα ήταν γαλλικού τύπου με εξώφυλλα και τζάμια. Τα είχαν επιλέξει οι μηχανικοί ως τα καταλληλότερα για τα ζεστά κλίματα της Μεσογείου. Ένας προθάλαμος με δυο εξώπορτες κατασκευάστηκε στα 2 άκρα του κτηρίου. Οι εργάτες δεν ήθελαν να κρατούν ούτε τα τζάμια των παραθύρων κλειστά. Νόμιζαν ότι κρατούν τον αέρα έξω από τα δωμάτιά τους και συνήθιζαν να αφήνουν ανοιχτές τις εξώπορτες. Μεταξύ των βασικών παροχών ήταν ο φωτισμός με ηλεκτρικό ρεύμα και η θέρμανση με σόμπες που έκαιγαν κάρβουνο ή άλλα υπολείμματα ξυλείας. Τα λουτρά τους ήταν σε ξεχωριστά κτίσματα και διέθεταν σκάφες, ντους και τουαλέτες. Ο κάθε εργαζόμενος είχε τις δικές του κουβέρτες και σεντόνια, που τα έπλενε στο πλυσταριό.