Τα ρυτά ήταν τελετουργικά σκεύη με δύο οπές, μία για την πλήρωση του αγγείου με υγρό και μία δεύτερη για την εκροή του. Χρησίμευαν για την προσφορά πολύτιμων υγρών (κρασί, λάδι) στους θεούς και ανευρίσκονται συχνά σε ιερά αλλά και σε τάφους. Η χρήση τους είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη σε όλη την Εγγύς Ανατολή και το Αιγαίο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, αν και το σχήμα τους ποικίλλει από περιοχή σε περιοχή. Τα ζωόμορφα ρυτά ήταν δημοφιλή στην Κύπρο. Ιδιαίτερα τα ρυτά σε σχήμα ταύρου θεωρούνται ως κατ’ εξοχήν κυπριακές δημιουργίες (αν και απαντούν συχνά και στην Κρήτη). Ρυτά σε σχήμα χοίρου, όπως το μικρότερο παράδειγμα (σελ. 308), είναι εξαιρετικά σπάνια. Όλα ανήκουν στην κατηγορία της Δακτυλιόποδης κεραμικής και φέρουν γραπτή διακόσμηση. Ο ταύρος ήταν ένα από τα κορυφαία θρησκευτικά σύμβολα των λαών της Μεσογείου κατά την Εποχή του Χαλκού και ήταν συνδεδεμένος με τη γονιμότητα αλλά και την υπερφυσική δύναμη. Συχνά έπαιρνε την μορφή ανδρικών θεοτήτων, όπως ο Άπις στην Αίγυπτο, ο Ανού στη Μεσοποταμία, ο Ελ στη Χαναάν, κ.ά., ενώ στην μινωική Κρήτη αποτελούσε σύμβολο τόσο της θρησκευτικής όσο και της βασιλικής εξουσίας. Στην Κύπρο, η σημασία του ως θρησκευτικού συμβόλου πιστοποιείται ήδη από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού με την παρουσία ταυροκεφαλών πάνω σε πήλινα ομοιώματα ιερών. Γίνεται εντονότερη κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, όταν κατασκευάζονται πολυάριθμα ταυρόσχημα ρυτά και τοποθετούνται ομοιώματα από κέρατα ταύρου πάνω σε βωμούς ιερών.