Ο Παρνασσός, με υψόμετρο 2457 μ., ήταν γνωστός από την μυθολογία ως βουνό του Απόλλωνα και των Νυμφών, ενώ στις νότιες υπώρειές του βρίσκονταν το Μαντείο των Δελφών. Τα δάση του φτάνουν ως τα 1600-1700μ. και συγκροτούνται κυρίως από κεφαλληνιακή ελάτη (Abiescephalonica), ενώ στις βορεινές του πλαγιές εμφανίζονται και μαυρόπευκα (Pinusnigra). Σε μεγαλύτερα υψόμετρα ο Παρνασσός έχει εκτεταμένα αλπικά λιβάδια και ορθοπλαγιές. Το ΒΔ τμήμα του Παρνασσού χαρακτηρίστηκε το 1938 ως Εθνικός Δρυμός, ο παλαιότερος της χώρας μαζί με αυτόν του Ολύμπου. Το βουνό διαθέτει αξιόλογη χλωρίδα με πάνω από 1000 είδη και υποείδη καταγεγραμμένα στον Εθνικό Δρυμό. Ενδιαφέρον και εντυπωσιακό είδος είναι η απειλούμενη παιώνια η παρνασσική (Paeoniaparnassica) που φυτρώνει μόνο στα ελατοδάση του Παρνασσού και του γειτονικού Ελικώνα, καθώς και η κενταύρια των μουσών (Centaureamusarum), το ερύσιμο του Παρνασσού (Eryssimumparnassi), η ευφορβία του Ορφανίδη (Euphorbiaorphanidis), το βούπλευρο το μαλλιαρό (Bupleurumcapillare), η καμπανούλα των βράχων (Campanularupicula), το ιεράκιο του Γκωντρύ (Hieraciumgaudryi), και άλλα. Ο Παρνασσός είναι σημαντική περιοχή για αρπακτικά πουλιά και για πουλιά της αλπικής ζώνης, όπως ο δυσεύρετος Τοιχόδρομος (Tichodromamuraria) και ο Χιονόστρουθος (Montifringillanivalis).