Η ζωή ήταν δύσκολη για τους δημοσίους υπαλλήλους στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Εάν η κυβέρνηση έχανε τις εκλογές, οι υποστηρικτές της μέχρι τότε αντιπολίτευσης μπορούσαν να αναμένουν αθρόες προσλήψεις, ενώ οι υφιστάμενοι υπάλληλοι που είχαν προσληφθεί από την ηττημένη πλευρά θα απολύονταν μαζικά. Καθώς πολλά υπουργεία βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση, οι άνεργοι συγκεντρώνονταν στην πλατεία και θρηνούσαν για τις αντιξοότητες της ζωής. Η αρχαία ελληνική λέξη για τον θρήνο είναι «κλαυθμός», εξ ου και το κοινό όνομα της πλατείας. Η επίσημη ονομασία της κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ήταν «Κήπος των Παλαιών Ανακτόρων», επειδή είχε σχεδιαστεί ως κήπος της βασιλικής κατοικίας του Βασιλιά Όθωνα. Η Βασίλισσα Αμαλία ανέλαβε αυτό το άνυδρο οικόπεδο και το μετέτρεψε σε μια καταπράσινη όαση γεμάτη φοίνικες, λεύκες και μια δεξαμενή γεμάτη χρυσόψαρα. Πολλές δεκαετίες αργότερα, το 1989, ο γλύπτης Βασίλης Δωρόπουλος έστησε το ογκώδες ορειχάλκινο άγαλμα προς τιμήν της εθνικής συμφιλίωσης.