Όλοι οι μοναχοί ήταν ίσοι μπροστά στον Κύριο, αλλά οπωσδήποτε δεν ήταν ισότιμοι κατά την επίγεια διαμονή τους στο μοναστήρι. Θεωρητικά η θέση τους ήταν συνάρτηση των καθηκόντων τους, συχνά όμως ήταν η προηγούμενη κοινωνική τους θέση και οι οικονομικές συνεισφορές στη μονή που καθόριζαν τη θέση τους στην ιεραρχία. Κάποιοι είχαν το δικαίωμα να έχουν βοηθούς ή απαλλάσσονταν από δυσάρεστες εργασίες. Οι νέοι δεν μπορούσαν να πιουν κρασί ή να δειπνήσουν στην τραπεζαρία. Οι γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής μπορούσαν να προσεύχονται μόνες τους στα κελιά τους και να έχουν υπηρέτριες. Τέλος, οι περισσότεροι μοναχοί διατηρούσαν τα υπάρχοντά τους και μπορούσαν να τα κληροδοτήσουν όπως επιθυμούσαν.
As seen on
Ναύπακτος-Μεσολόγγι: Ο άγνωστος παράδεισος